N I E U W S B R I E F

Hele tekst

(1)

1

KBC Senioren Brugge

e-mail: kringkbc.brugge@skynet.be website: kbcseniorenbrugge.be

N I E U W S B R I E F nr 6 - 2020

INHOUD - Voorwoord - Terugblik 2020 - Programma 2021 - Ledeninfo - Personalia - Prikbord - Mededelingen

- Column Georges: “Het Trumpetgeschal Dooft Uit”

- Column Gil: “Den Boerentoren”

(2)

2

Nieuwsbrief 06-2020

Goede Vrienden,

Wat een jaar hebben we achter de rug. We hebben ongelofelijk veel bijgeleerd. Virologen, microbiologen, epidemiologen, vaccinologen, biostatistici, biomedici, socio-economen, psychologen, sociologen en deskundigen van allerlei slag hebben ons dag aan dag duiding en nieuwe inzichten gegeven. We weten nu ook alles over het ontstaan en het muteren van virussen, de R-waarde, het voortschrijdend gemiddelde, de mediaan, de exponentiële stijging en alle bijhorende curves. Maar het kan nog altijd erger, de “Ongelijkheid van Chebyshev” is ons voorlopig nog gespaard gebleven, oef.

We laveren tussen vaccin-hoop en corona-moeheid. Concrete vooruitzichten, die willen we graag en dan moeten we rekenen op de wetenschap en de politiek. Wie zijn weg nog wil vinden in het labyrint is echter vooral gebaat bij de gouden tip: Gezond Verstand. Realistisch blijven en rustig de evolutie afwachten, is de boodschap. Het heeft geen zin om nu al te dromen van exotische reizen en grote feesten al of niet in familieverband. Dat zijn vooralsnog wilde fantasieën. “Het beste ervan maken” zal nog een tijdje het ordewoord blijven.

Iedereen kan door allerlei omstandigheden in contact komen met het virus en misschien besmet geraken. Ik blijf voorzichtig, maar volgens onze informatie hebben onze leden de

“golven” over het algemeen zeer goed doorstaan. Het kan bijna geen toeval zijn, het wijst erop dat onze KBC-senioren met zijn allen terdege rekening houden met het risico en met de veiligheidsmaatregelen. Houden zo.

Elke keer opnieuw bij het einde van het jaar wensen we elkaar welgemeend “het beste en een goede gezondheid”, voor elkaar en voor onze geliefden. Dat moeten we vooral blijven doen.

Het is een teken van verbondenheid en hoop voor de toekomst. In deze tijden waar normaal sociaal contact zo moeilijk is, doet elke blijk van steun, een figuurlijke aai over de bol of een lief woord, echt wel wonderen.

Contact houden met vrienden, op welke veilige manier dan ook, is in deze tijden niet zo moeilijk. De digitale mogelijkheden en bijhorende sociale media zijn voor veel senioren gemeengoed geworden, en vergeet toch de goeie ouwe telefoon niet. Wacht ook niet te lang om zelf eens wat van je te laten horen of om een eenzame een belletje te geven.

Namens het hele bestuur wensen we jullie allemaal en al jullie dierbaren een goed 2021 en we hopen jullie zo vlug mogelijk en in groten getale te kunnen begroeten op onze activiteiten.

Freddy

(3)

3

Terugblik 2020

Een jaar dat we niet zullen vergeten. Toch was het niet allemaal kommer en kwel wat betreft onze activiteiten in 2020. Er waren zeker ook mooie momenten en die wil ik toch even in herinnering brengen.

Op 15 januari 2020, van Corona en Covid-19 was er nog geen sprake, waren we getuige van de beklijvende voorstelling “De Bende van Baekelandt” door Jacques Lesage. Het thema was blijkbaar bijzonder aansprekend en de intense stilte in de zaal was de graadmeter voor de opgebouwde spanning in het meeslepend verhaal. Aansluitend volgde de jaarlijkse Algemene Vergadering waarin het jaarverslag, het financieel verslag en het budget goedgekeurd werden.

Op 5 februari bracht Ignace Goethals ons een meeslepende monoloog gebaseerd op het waargebeurd verhaal neerschreven in het werk van Jozef Vackier, “Arthur Naeyaert, Schrik der Duitsers”. De acteur kroop in de huid van de hoofdfiguur die in de Eerste Wereldoorlog in een aantal tragische incidenten verwikkeld geraakte, verschillende keren opgepakt werd en evenveel keren wist te ontsnappen. Op die manier verwierf hij tegen wil en dank de status van volksheld.

Op 4 maart volgde onze allereerste “KBC Senioren Brugge Quiz”. Vooraf was er hier en daar wat koudwatervrees en er was wat overtuigingskracht nodig, maar met 40 deelnemers en 10 deelnemende ploegen was de doelstelling bereikt. Iedereen was enthousiast over de formule, de organisatie en de sfeer. In teamverband, waarbij de teamleden elkaar inspireren, blijken senioren over een welhaast encyclopedische kennis te beschikken. Een evenement dat zeker voor herhaling vatbaar is.

Corona wierp stilaan zijn schaduw al vooruit. De twijfels over het nakende onheil staken al de kop. Op donderdag 12 maart konden we nog wandelen in de weidse landelijke omgeving van het stille Lampernisse maar vrijdag 13 maart gaan we niet vlug vergeten, de start van de lockdown. Alle activiteiten werden in diverse stappen geannuleerd. Ofwel waren die gewoon niet toegelaten ofwel (in een later stadium) waren de beperkingen voor ons niet haalbaar.

Op 7 juli konden we hervatten met de prachtige wandeling door de Assebroekse Meersen.

Enkele leden moesten we helaas ontgoochelen, we mochten de groep niet te groot laten worden. Op die mooie dag konden we ons niet voorstellen dat het mooie liedje alweer zou stoppen. De geplande petanque, de uitstap naar Aalst, de zomer-BBQ en het fietsen moesten we afgelasten.

Op 1 oktober zou het dan eindelijk nog eens lukken met een wandeling in de omgeving van Damme. De weergoden hebben het verpest. Eerst zorgde de storm Odette voor de nodige hinder zodat we op de valreep het parcours moesten aanpassen en toen kwam de regen waardoor we op de dag zelf de wandeling moesten annuleren.

Maar goed, we bleven niet bij de pakken zitten en begonnen de voorbereiding van ons jaarlijks kerstfeest. Om een en ander zo veilig mogelijk te laten verlopen werd een formele risico- evaluatie opgemaakt, een grotere zaal geboekt en een scenario uitgewerkt. Toen kwam golf 2 aangerold en mochten we die plannen alweer opbergen

Om Kerst en Eindejaar niet zomaar te laten passeren haalden we “Plan B” uit de schuif, dat werd onze kerstactie 2020. Het bestuur wou met deze actie alle leden een attentie aanbieden

(4)

4 om de kerstperiode een extra warme toets te geven. Jullie konden tegen een zacht prijsje een kerstpakket afhalen bij een regionale winkelier. We kozen voor een gevarieerd assortiment van hoofdzakelijk regionale feestelijke producten. Hiermee wilden we onze lokale ondernemers en handelaars ook nog een welverdiend steuntje geven. Het was een beetje in spanning afwachten hoe de respons zou zijn. Het werd een voltreffer, niet minder dan 102 leden gingen op het aanbod in. Hiermee konden we dan toch met een goed gevoel dit vreemde jaar afsluiten.

Freddy

Programma 2021

Niemand kan op dit moment zeggen wanneer we onze activiteiten kunnen hervatten, wat toegelaten zal zijn en welke voorwaarden we zullen moeten respecteren. De vooruitzichten veranderen quasi dagelijks en slingeren ons allen heen en weer tussen voorzichtige vaccin- hoop en de vrees voor een derde golf. We hebben echter zeker niet stilgezeten, ons programma 2021 is quasi volledig klaar: zaalvoorstellingen, daguitstappen, meerdaagse reis, wandelingen, fietstochten, petanque, BBQ, banket en kerstfeest zijn reeds in grote mate voorbereid. Hopelijk kunnen we ook iets speciaals doen rond “Einde Corona”, dat is onze grootste wens.

Voorlopig gaan we ons programma nog niet publiceren of uitnodigingen versturen. Het lijkt ons wijs om te wachten tot we meer houvast hebben. We weten nu nog niet of we sowieso iets kunnen organiseren en het is trouwens ook wachten op de eventuele randvoorwaarden.

We houden jullie tijdig op de hoogte en we weten dat jullie zodra we veilig kunnen organiseren, enthousiast zullen reageren en deelnemen.

Specifiek voor de reis naar Normandië – Bretagne op 25 april 2021 werden de deelnemers in de loop van 2020 op de hoogte gehouden van de evoluties. We konden al bekomen dat het voorschot gedeeltelijk terugbetaald werd. Of de reis zoals gepland kan doorgaan, valt nog af te wachten. We moeten rekening houden met de overheidsmaatregelen in eigen land maar

(5)

5 ook die in Frankrijk en zelfs in het Verenigd Koninkrijk. We willen nog eens vermelden dat we geen financiële risico’s lopen. Indien de reis niet doorgaat, wordt het resterend voorschot terugbetaald, weliswaar na een wachttijd van 6 maanden.

Blijft nog onze jaarlijkse Algemene Vergadering 2021. Statutair moeten we die vóór einde maart 2021 organiseren. Er zijn een aantal punten die moeten voorgelegd worden zoals de goedkeuring van de jaarrekeningen 2020, de begroting 2021, de ook de decharge aan de bestuursleden en de samenstelling van het bestuur. Op dit ogenblik is het nog erg twijfelachtig of dit op de klassieke manier zal kunnen gebeuren, aansluitend op een voorstelling of voordracht. We bereiden ons alleszins al voor op een alternatieve aanpak.

Freddy

Ledeninfo - Personalia

Rouwberichten: wij melden het overlijden van:

• Denise Blomme, echtgenote van wijlen André Paridaen,

geboren te Brugge op 19 augustus 1937 en overleden te Brugge op 5 november 2020.

• Ivan Vandierendonck, echtgenoot van wijlen Anaïse Verbanck,

geboren te Brugge op 4 augustus 1937, overleden te Knokke-Heist op 24 november 2020.

Prikbord - Mededelingen

Wijziging persoonsgegevens

Het is belangrijk dat we ons ledenbestand up-to-date houden. Gelieve eventuele wijzigingen aan jullie adres, telefoon, gezinstoestand en e-mail door te geven aan ons secretariaat:

kringkbc.brugge@skynet.be of eventueel telefonisch op 050 38 40 77

Volg ons op Facebook

Je kunt ons ook volgen op Facebook. Het bestuur publiceert foto’s of korte berichten over onze activiteiten op de Facebookpagina KBC Senioren Brugge

Daarnaast is er nog los van de “officiële” facebookpagina een aparte facebookgroep:. De doelstelling is het aanbieden van een informeel platform om nieuwtjes, herinneringen, foto’s en dergelijke uit te wisselen onder onze facebook-adepten. Neem alvast een kijkje en je ontdekt er de posts van ondertussen 120 deelnemers. Je kunt je nog steeds eenvoudig aansluiten, probeer het maar. Gewoon even deze link Facebook-Club Senioren KBC Brugge aanklikken, enkele korte vragen beantwoorden en je bent vertrokken.

(6)

6 In deze coronatijden kunnen we de reële sociale contacten die we zo missen toch wat vervangen door virtuele. Onze besloten facebookgroep is een leuke manier om “van-alles-en- nog-wat” met elkaar te delen. Ook de partners van onze leden zijn welkom.

Column Georges: “Het Trumpetgeschal Dooft Uit”

De kans is klein dat uw kleinkinderen in hun geschiedenisles iets zullen leren over de historische ontmoeting tussen Michelle Kemps (lid van ‘Friendship-force, Southwest Florida’) en Paul Braem, toen nog actief Adviseur Wonen in het KBC kantoor van Brugge Sint-Kruis.

Plaats delict: Java, Indonesië. Tijdstip: een zonnige woensdagmorgen, ergens begin maart 2018. Na teveel tempelbezoeken hield Bibi het voor bekeken en installeerde zich onder een boom; op die enige zitbank voor het complex. Eén oog gericht op de toegangspoort. Klaar om recht te sukkelen op het moment dat onze reisgroep zou afdruipen. Een groep oldtimers uit de VS was onze bende gevolgd. Elk van hen droeg een identieke broek, een vormloze T-shirt en een rood-blauw petje. Ook een zelfde witte badge met het hippe logo van hun vereniging.

Misschien droegen ze zelfs hetzelfde ondergoed, motief ‘stars and stripes’, maar daar stond ik toen niet bij stil.

Michelle Kemps had net als ik geen zin in tempelbezoek en stond ineens naast mij. ‘Can I join you?’ vroeg ze, terwijl haar pashouder wiebelde langs haar linkerheup, als de slinger van mijn grootmoeders koekoeksklok. Zonder mijn antwoord af te wachten demonstreerde ze een soepele squat en nam plaats aan die kant van de bank waar ik voordien zelf niet wou zitten.

Vogelpoep, weet je wel.

‘Pfew!…’, zuchtte ze, na haar geslaagde landing. Ze stelde zich voor, en herkende in mij een Europeaan. Een gelukkig toeval, want het jaar voordien had ze ‘heel Europa ontdekt in twee weken tijd’, en daardoor gesterkt voelde ze een soort van verbondenheid. Ze vroeg waar ik woonde. ‘Bruges, Belgium’, antwoordde ik. Daar was ze ook geweest. Ze vond deze plek

‘absolutely amazing’. Manneken Pis bijvoorbeeld. Het kanon ook, op dat kleine pleintje aan het water. Ja, Brugge was gorgeous! Ik deed geen moeite haar te wijzen op de foutjes in haar situering. Wat maakte het ook uit?

Een gezonde conversatie mag geen monoloog zijn. Zelf was ik heel curieus hoe een Amerikaanse dacht over haar rare staatshoofd met dat blonde vogelnest op z’n kop. Die incompetente, gepatenteerde leugenaar en belastingfraudeur. Die dikke, vrouwonvriendelijke egoïst voor wie alles moet wijken voor een zo goedkoop/vervuilend mogelijke industrie. Foert milieuakkoord Parijs, lang leve de steenkool! Die zijn hol veegt aan internationale organisaties, verdragen en afspraken. Zijn niets ontziende ‘America First’-gedachte ook. Zijn roep: ‘Build a wall, and let Mexico pay for it!’. Die drieste clown, die oorlogszoeker voor wie de veiligheidsadviseur van het Witte Huis de beruchte rode knop in the oval office wisselde voor een nepalarm, of Don The Trumpet had al zeventien keer de wereld naar de kleurpotloden geholpen.

Mijn vraag aan mevrouw Kemps was korter geformuleerd, in een tiental woorden. Ze zuchtte nog eens, diep nu, en stamelde dat waar ze ook kwam, ze altijd met dezelfde vraag werd geconfronteerd. Ze bekende dat ze Trump hartsgrondig haatte, dat ze nachtmerries kreeg van

‘dat varken’. Ze wist waarover ze praatte, want ze gaf een stevig betoog over het Amerikaanse politieke landschap, het kiessysteem, wie gaat stemmen en wie helemaal niet. ‘

(7)

7

‘And worst of all…’ beëindigde ze haar verhaal, ‘…de kans dat die bruut over twee jaar wordt herkozen is héél groot . Het enige wat dit nog kan verhinderen is een vreselijke gebeurtenis waarbij die incompetente idioot meedogenloos door de mand valt’.

Qua profetie kon dit tellen. 2020, Annus Horribilis. Covid-19 kreeg onze aardkloot te pakken, van Afrika tot in Amerika, van op de Himalaya tot in de woestijn. Honderdduizenden slachtoffers, veel meer dan in een doorsnee oorlog. Het einde van de miserie komt in zicht door vaccins die in recordtempo zijn ontwikkeld maar hun doeltreffendheid nog moeten bewijzen.

Iedere natie heeft de onzichtbare vijand op zijn eigen manier bestreden. Vaak via lockdowns, enkele naties op een lakse Zweedse wijze, ‘the smörgåsbord-way’. Weinigen hebben een ontkenningspolitiek gevoerd, en wie dit wél deed kwam vlug bij zijn positieven na persoonlijk dat coronavirus eens te mogen beleven. Nietwaar, Boris?

Eén leider volhardde in zijn boosheid. K-Mart Caesar, The Xenophobic Sweet Potato, Genghis Can't, Golden Wrecking Ball Trump was er van in den beginne van overtuigd dat The Chinese Virus een banaal griepje was. Toen hij en zijn huisgenoten het zelf te pakken kregen werden ze gepamperd als een baby. Na een privébehandeling door een buslading dokters en verplegend personeel triomfeerde Caesar een dikke week later op zijn balkon als grote overwinnaar.

Zonder mondkapje. Covid-19 was niets om bang van te zijn, ‘kijk maar naar mij!’. Het werd zijn ondergang. Live by the sword, die by the sword.

Covid-19 mag dan een moordlustig irritant beestje zijn dat de wereld op z’n kop heeft gezet en ons heeft doen beseffen dat al onze voorrechten niet zo vanzelfsprekend zijn als ze leken, het heeft ook iets positiefs teweeggebracht. Amerika raakt verlost van een gevaarlijke narcist (in de ogen van Michelle Kemps, maar ook in die van het gros van de rest van de wereld).

Maar genoeg geleuterd over die vent, tijd voor wat positivisme. Straks is het 20 januari. Orange Julius beweert nog steeds dat hij de verkiezingen heeft gewonnen, maar krijgt overal het deksel op zijn neus. De datum voor de machtsoverdracht komt elke dag dichterbij. Don, Mel en Barron Trump mogen dan de lege bananendozen vullen die ze buit maakten aan de ingang van Colruyt en gaan met hun hele reutemeteut verkassen naar het landgoed Mar-a-Lago in Florida. Joe en Jill Biden komen in hun plaats het Witte Huis met zijn honderdtweeëndertig kamers en vijfendertig toiletten bewonen. Champ en Major komen ook mee, hun honden. Kamala moet nog even buiten wachten, maar de kans is realistisch dat ze in de loop van Joe’s presidentstermijn de fakkel mag overnemen. Zo ‘piep’ is Biden nu ook niet meer… Ik gun het haar ten zeerste.

Met die nieuwe wind door Amerika, in combinatie met het langverwachte vaccin én onze nieuwe volwaardige regering liggen de kaarten voor ons, Belgen, heel gunstig om volgend jaar eindelijk weer geleidelijk aan op te starten, richting nieuwe ‘normaliteit’. Starten met een

‘tabula rasa’, maar een pak ervaring rijker. Beseffend dat niets meer vanzelfsprekend is. Wat zal het deugd doen om dat vaccin in onze arm geploft te krijgen, wetende dat samen met ons 69,999999 procent van de Belgen zullen volgen en dat dan het zestienletterwoord

‘groepsimmuniteit’ een feit kan worden. We hebben onder andere feestjes uitgesteld. Van zodra ‘het’ mag laten we die doorgaan. Van onze restvoorraad (wegwerp)mondkapjes maak ik een lange slinger, en hang die tussen ons wasrek en het tuinhuis. Ik was nooit een knuffelaar, maar op dat moment neem ik mijn kinderen eens goed vast. Zelfs hun deernen, als onze zonen dat toelaten. Familie, vrienden en kennissen die we nu al negen maand missen zullen welkom zijn in Casa Georges, en ze mogen bij hoge nood zelfs gebruik maken van onze John (zoals een toilet ook genoemd wordt in de VS).

(8)

8 Ik zou Michelle Kemps graag eens terugzien over een klein jaartje. Het zou tof zijn om dan nog eens met haar te keuvelen op die zitbank in Java, met zicht op die mottige tempel van dertien in een dozijn. Checken hoe ze zich dan voelt, als Amerika een koers vaart waar ze weer trots op kan zijn, niet meer geleid door een zotskap. Misschien heeft Calpurnia Trump dan haar dreigement om uit de echt te scheiden effectief uitgevoerd en verhuisde Donald zelf naar het bejaardenhuis, blut als hij zal zijn na het eindeloos laten hertellen van de stemmen in sommige swingstates. Had hij toch beter maar gekozen voor Vermassen in plaats van ‘mascara-face’

Giuliani. Benieuwd ook of zijn verzorgsters dan nog steeds broccoli moeten mengen onder zijn aardappelen omdat hij anders onvoldoende groentjes eet.

Of Michelle Kemps en haar medereizigers onder hun reiskostuum ook standaard ‘Patriotic Panties’ dragen, versierd met stars and stripes, zal ik nog steeds niet vragen. Zo goed ken ik haar nu ook weer niet, en sommige dingen wil ik me gewoon niet visueel voorstellen.

Georges

Column Gil. Roos: “Den Boerentoren”

Koorddansers of balkdansers. Een beeld dat op het netvlies blijft gebrand. Tientallen meters boven de grond waren bouwvakkers, zonder speciale werkkledij en de pet een beetje schuin op het hoofd, bezig staalbalken aan elkaar te verbinden met schroeven en klinknagels. Die waren, doodleuk, op grote hoogte aan het werk op die stalen balken zonder parachute of vastgeklikt aan een elastieken koord om te benjispringen. Die wandelden zomaar van de ene pijler naar de andere alsof het koopzondag was op de Meir. Zij waren wel de “grondleggers”, hoewel het in de hoogte was, bij het bouwen van wolkenkrabbers. ‘k Draag wel geen hoed, maar neem die figuurlijk af en maak een diepe buiging voor die echte evenwichtkunstenaars: de

“balkdansers”. Dankzij hen rees de ”Boerentoren” als een Feniks niet uit de as, maar uit de Antwerpse grond en reikte naar de wolken. “Effenkes” terzijde en in een notendop: in de volksmond sprak men van de “Boerentoren” maar waar komt die naam vandaan? De peetvader van dit gebouw was de “Belgische Boerenbond” die het geld van hun spaarders daarin had geïnvesteerd. Het duurde 28 jaar vooraleer die hun centen terugzagen en dit kwam door een faillissement van een dochtermaatschappij van de Boerenbond. De geschiedenis herhaalt zich, nietwaar Arco? Terug naar de Boerentoren. Wij schrijven 1929, de zwangerschap begon in dit jaar en duurde iets meer dan een ezeldracht. Uiteindelijk mocht men een flink uit de kluiten gewassen jonggeborene in 1930 bewonderen. Hoogte? 87,5 meter! Gewicht? De weegschaal begaf het. Die toren was geruime tijd het hoogste monumentaal bouwwerk, in art-deco-stijl, van Europa. In 1935 werd de Kredietbank eigenaar en in 1998 werd het de KBC- Toren. Tussentijds kreeg de toenmalige KB-Toren in 1970 nog een groeischeut en klokte af op praktisch 96 meter, de weegschaal begaf het opnieuw.

Een grondige kennisname met dit cultureel patrimonium en onmiskenbare blikvanger in de Scheldestad beleefde ik in juni 1979. Vanuit de toenmalige Zetel Brugge werd ik voor een vijftal jaar gedetacheerd naar CAOV (Centrale Afdeling voor Opleiding en Vorming) specifiek voor de sectie Verkoopbegeleiding. Op de 21ste verdieping van dit iconisch torengebouw was onze uitvalbasis gevestigd. Het eerste wat opviel van op ruwweg geschat 80 meter hoogte was het grandioos en panoramisch zicht, met aan de skyline: Mechelen, Brussel…het Atomium. De

(9)

9

“parking” zoals de Antwerpenaren zeggen? Niet gezien, was waarschijnlijk gesloten. Vijf verdiepingen hoger, in de panoramazaal, zagen wij de Sint-Pauluskerk, waar begin april 1968 een hevige brand woedde. Die vlammenzee ontstond om 23.30 uur en dit gebedshuis, gelegen in het hart van het “Schipperskwartier”, werd zwaar beschadigd. In een hallucinante sfeer konden die nacht de buurtbewoners, bezoekers uit bars, bordelen, travestieten en zelfs de prostituees niet alleen een groot aantal kunstwerken maar ook schilderijen van Rubens redden.

Het was de “Notre-Dame” van de 20ste eeuw.

De brandveiligheid in de KBC-Toren? De vluchtweg om aan een vlammenzee te ontsnappen was een ijzeren brandtrap, uiteraard aan de buitenkant van de wolkenkrabber. Maar er heerste veel twijfel of die trap wel zo “safe” was. Reden? In de winterperiode een ijslaagje en als dit niet geval zou zijn, bleef het nog altijd een druk bezocht openbaar toilet van duiven en andere gevederde vrienden. Uiteraard was er ook een binnentrap en die hebben wij toch een aantal keren noodgedwongen moeten nemen. Oorzaak? De lift deed vrij regelmatig onaangekondigde stakingen. Dezelfde hamvraag kwam steevast terug: “doet-ie ‘t of doet-ie ‘t niet”? Daar hebben wij, hoe dan ook, een paar keer in vastgezeten. Ergens in een achterkamertje van mijn geheugen is er een “liftprotest” gestockeerd. Een greep uit de grabbelton van de liftperikelen? In de KBC-Toren waren er twee liften, een grotere en een kleinere. Miel, een vriend en collega uit Limburg, en uw dienaar namen de kleinere lift naar onze stek op verdieping 21. Ergens tussen verdieping vijftien en zestien stopte die lift abrupt.

De deur flapte in ijltempo open. Wij keken naar een muur. Deur dicht. Die op hol geslagen lift zoefde, naar ons gevoel, met een rotvaart, minimaal twee meter naar beneden. Deur open.

Deur dicht. Deur terug open. Voor ons gaapte de muur maar die reikte, gelukkig, amper tot aan onze knieën, erboven wenkte de veiligheid. Al wat wij bij hadden, uitgezonderd onze kleren, gooiden wij op de overloop en zo snel als wij konden rolden wij, letterlijk, naar buiten.

Vrijheid, blijheid. De liftdeur knalde dicht. Zoals een hond op een zieke koe keken wij elkaar aan, lieten dit alles even bezinken en gingen trapsgewijs naar wat wij noemden: “de cafetaria”

om daar een paar koppen hete en deugddoende koffie te slurpen bij “de” koffiemadam Antoinette, door ons zo genoemd analoog met de indertijd welbekende TV-reeks “De Collega’s”. Een paar weken later was het haar beurt. In precies diezelfde lift kreeg zij bijna een beroerte toen die op verdieping 23 kwam vast te zitten. Duurtijd 2 uur. Gezelschap? Haar

“koffiekar”. Koffie genoeg bij de hand maar zij dronk er niet van. Bij haar bevrijding had zij de kleur van versgevallen sneeuw. Een “wistjedatje”. In 2006 stond niet de lift in de kijker maar

“de” binnentrap. In dit jaar greep de allereerste wolkenkrabberrun in België plaats in de KBC- Toren. Het aantal trappen tot in de Panoramazaal? Vierhonderdnegenenzeventig (479)! Een mens moet het maar doen.

Wij hadden al balkdansers maar wat alle verbeelding tartte was een balkondanser! Die had waarschijnlijk ook die foto gezien van die balkdansers. Op “onze” verdieping waren er balkonnetjes. Voor de ruitenwassers was dit ideaal om uiteraard de buitenkant van de ruiten onder handen te nemen. Een normaal mens stapt dan terug naar binnen en gaat dan het volgende balkonnetje op. Weet begot niet of die levensmoe was, maar één van die glazenwassers ging op de balkonafsluiting staan en sprong doodgemoedereerd naar het volgend balkonnetje om daar die ruiten een ‘Mr. Propre’ beurt te geven. Wat was dat? Tachtig meter hoog! En dan valt een mens zijn mond open. Ammehoela!

In de schaduw van de KBC-Toren… . Gedurende mijn praktisch 5 jaar durend verblijf in Antwerpen, was onze hoofdtaak op verplaatsing gaan naar de kantoren. Dit gebeurde op

(10)

10 vraag van de kantoren of de Zeteldirectie. Los daarvan kregen wij, de 12 apostelen, ook vrij regelmatig cursussen, zeg maar voortschrijdend leren en gaven wij op onze beurt, externe opleidingen aan de collega’s, die met de verkoop en de organisatie ervan te maken hadden.

Aanvankelijk gebeurden die retraites op “verplaatsing” maar gaande weg werden deze een week durende sessies gehouden in het gekende “Snijdershuis”. Daar was praktisch bijna alles wat men van een hotelaccommodatie wenst voorhanden. Maar goed het Snijdershuis ligt in het centrum van Antwerpen met al zijn verlokkingen. Iedereen was omstreeks 20.00 uur vogelvrij om de onbegrensde mogelijkheden van ’t Stad te verkennen. Voor het geven van verkooptrainingen waren wij steevast met zijn tweeën. Traditiegetrouw brachten wij de laatste avond voor het afsluiten van de verkooptraining met de groep door. En neen, daar was geen sprake van om daardoor een goede beoordeling van die gasten te krijgen. Maar de andere avonden struinden wij, uiteraard voor een nabespreking, met ons tweeën door Antwerpen om steeds te eindigen in de Wiegstraat, waar een bezoek aan één van de oudste herbergen van ‘t Stad: ‘t PEERD IN DE WIEGE, een vast item werd. Dit kleine en gezellige cafeetje, daterend van de tweede helft van de 17de eeuw, is niet aan de haven gelegen, maar in de schaduw van de KBC-Toren.Samen met mijn collega en gabber Luc (gedetacheerd uit Kortrijk) geraakten wij, in die kroeg, vrij snel bekend. Hoe dat kwam? Bij één van onze eerste bezoeken besloten wij om “int Westvlams te kouten”. Bij het binnenkomen sputterde de tapkraan waarop onze vraag kwam: “Goatniedè”. Vrij snel kwam de vraag terug uit welk mollegat wij waren gekropen. Onze reactie was om in soort koeterwaals “Engels” te brabbelen. Nu op zich was dat gestamel niet zo moeilijk. Uiteindelijk “begrepen” wij de vraag en ons antwoord was: “We are from Russia with love and for the moment we are in your harbour, living in a yellow submarine, but our submarine is not yellow, we painted it in black”….two beers….dva piva…nazdrovje…cheers”. Bij een volgend bezoek kregen wij een oorkonde van ‘t PEERD IN DE WIEGE.

Tja, de herinneringen zijn de wijnkelders van de geest.

Vanuit de ruimte, het hiernamaals of haar rustplaats “Schoonselhof” laten wij La Esterella, fan van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal, met haar typische diepe stem een lichtjes aangepaste ode zingen ter ere van de Boerentoren: ♫Oh stoere Boerentoren, hoog boven ’t Vlaamse land, wij zijn niet in jouw schaduw geboren, maar hecht zijn wij aan jou verwant♫.

“De tijd vliegt verdomd snel, vlieg mee en beleef het leven”!

Gil. Roos

Afbeelding

Updating...

Gerelateerde onderwerpen :